traza, la: sust. t. pl. Manera [d’apaecer o presentase a la vista, al ánimu una cosa, una persona, un asuntu]. L’asuntu tien bona traza. 2 Manera [d’apaecer o presentase a la vista] con [unes carauterístiques que son seña de daqué]. Nun tien traces de sanar. Esi asuntu nun tien traza de cambiar. 3 Manera, conxuntu d’aiciones qu’hai que facer pa [qu’una aición, una cosa llegue a un resultáu determináu]. Eses nun son traces de poner l’arroz. 4 Arremangu, disposición [pa facer les coses]. Pones poca traza pa facer eso, nun vas acabar nunca. 5 Cosa o coses [que queden de daqué]. De la tarta que fixo yá nun hai traza. 6 Nada. || Con traza, curiosu, bien fechu. || D’otra traza, *espresión que s’emplega pa introducir un enunciáu que s’opón al anterior o que lu completa camudando’l tema. || En traza, curiosu, bien fechu. Nun facéis nada en traza.