ruíu, el: sust. Soníu poco harmoniosu y poco prestosu [que molesta, que cafia]. 2 Xaréu [d’un sitiu que tien munchu movimientu y actividá]. Nun-y gusta’l ruíu de la ciudá. 3 Fama, resonancia pública [d’un fechu]. Esi inventu tuvo munchu ruíu. 4 Música [permalo]. t. pl. || Dar más ruíu qu’un argayu, fam. falar muncho y atropellao. || Facer más ruíu qu’un argayu, fam. falar muncho y atropellao.