quiciu, el: sust. Parte [d’una puerta, d’una ventana onde encaxa’l gonce]. 2 Bisagra, conxuntu de dos pieces [metáliques planes y encaxaes ente sí, de manera que caúna d’elles pue movese sobre’l puntu de xuntura, y que s’emplega p’aunir una puerta a un marcu, una tapa a una caxa]. 3 Espigu [de fierro, de madera que tien una puerta, una ventana perbaxo pa poder movela]. 4 Muela [del molín]. || Sacar de quiciu, alteriar, enfadar.