quemar: v. Destruyir, consumir [daqué] per aciu del fueu. Quemaron esos papeles. 2 Destruyise, consumise [daqué] per aciu del fueu. t. prnl. La casa quemó. 3 Dar [muncha] calor, tar percaliente. Güei’l sol quema. Toques la bombilla y quema. 4 Destruyir [d’una manera asemeyada a como fai’l fueu]. 5 Producir una ariadura, una mancadura [na piel col sudu, col roce, col fueu]. Esta neña ta toa quemada de los pañales. Quemé’l brazu. 6 Acabar con [daqué]. Xubió’l Payares dos veces y quemó’l coche. Quemó tolos millones que-y tocaron. 7 fam. Dexar desganáu, incapacitáu, cansáu [un trabayu escesivu]. La mina quema muncho, nin. 8 fam. Quedar desganáu, incapacitáu, cansáu [nun trabayu escesivu]. Nesi puestu quemes nun mes. || A cuernu quemáu, permal [goler, saber]. || Goler a cuernu quemáu, fam. producir una sensación de desconfianza [una persona, un asuntu]. || Que lo quema, estraordinariu, impresionante. || Que quema, percaliente. Cuidáu col agua, que ta que quema. || Quemar la sangre, entrar [a daquién] un gran alteriamientu nel ánimu por enfadu, por indignación. 2 *Espresión que se diz cuando daquién tien arremangu, brenga pa facer les coses. || Quemar la vieya, quemar un espantayu que representa una muyer vieya [al final del antroxu, na metá de la cuaresma]. || Quemar les ceyes, fam. facer munchu trabayu, trabayar por demás. || Quemar les pestañes, fam. facer munchu trabayu, trabayar por demás. || Quemar los bigotes, fam. facer munchu trabayu, trabayar por demás.