platu, el: sust. Cacíu [arredondiáu y poco fondu que s’emplega pa vaciar nél la comida, pa poner lo que se quier pesar na pesa]. 2 Cacíu [arredondiáu y poco fondu enllenu de daqué]. 3 Cantidá [de daqué que lleva un cacíu arredondiáu y poco fondu]. 4 Porción o parte [de les que tien una comida y que se sirven xebradamente]. 5 Oxetu o pieza [de forma redonda y plana]. El platu del tocadiscos. 6 pl. Cacía, conxuntu de los cacíos [de la cocina]. || Abrir los güeyos como platos, abrir muncho los güeyos. 2 Plasmar, sorprendese abondo. || De platu, aplastada [un tipu de pera, un tipu de mazana]. 2 De muncha comida [una persona]. 3 Que tien un ala redonda y plana [una mena de gorra]. || Facer platu [de daqué], falar muncho [de daqué] que nun tien importancia. || Montera de platu, [tipu de] montera. || Nun romper un platu, ser inofensivu, nun causar dañu a naide. || Platu de segunda mesa, fam. persona o cosa [que s’escueye en segundu llugar dempués de nun poder tener lo que s’escueye primero]. || Platu del día, comida [qu’ufierta un chigre, un restorán por un preciu fixu]. || Poner el platu boca abaxo [a daquién], negar la comida [a daquién]. || Poner los güeyos como platos, abrir muncho los güeyos. 2 Plasmar, sorprendese muncho.