gaita, la: sust. Instrumentu musical d’aire [formáu por un fuelle que s’enllena d’aire, d’un tubu que s’usa pa soplar, d’otru pa marcar les notes y otru más llargu pa facer un soníu grave d’acompañamientu]. 2 fam. Asuntu [cafiante que se repite con insistencia]. Yá anden otra vez cola gaita del recibu. 3 fam. Pene. 4 fam. Gargüelu. || A la gaita, faciendo folixa. 2 Diciendo o faciendo coses con mala intención pa rise. 3 Afalagando, faciendo veyures. || Con gaites, chanciando, bromiando. || Con gaites destemplaes, fam. enfadáu, de mal humor [echar a daquién]. || Chiflos de gaita, *espresión que s’emplega pa dicir a daquién que calle, pa espresar disgustu. || Dar la gaita, fam. cafiar, repunar. || Farrapos de gaita, coses [de pocu valor]. || Tocar la gaita, fam. folganzaniar, nun trabayar [por falta de gana, porque nun apetez]. 2 Molestar, cafiar [a daquién].