entamar: v. Tener los primeros momentos d’esistencia, de desendolcu. La película entama con unes escenes guapes. 2 Dar los primeros momentos d’esistencia, de desendolcu [a daqué]. Los vecinos entamaron el camín. 3 Preparar lo necesario pa facer [daqué]. L’academia entama unos cursos pel branu. 4 Maquinar, preparar [una aición] a escondíes. 5 Desfacese n’espluma [la parte cimera d’una fola pol aire]. 6 Atar les mullíes al xugu dempués de dexuncir. 7 Mazar [la mantega]. 8 prnl. Venir bien, ser afayadizu. Nun se m’entama dir mañana al médicu, porque teo de trabayar. 9 prnl. Dase [bien a daquién facer daqué]. Xugar al fútbol nun se m’entama. || Entamala, facer munchu xaréu, daqué sonao, daqué que causa perxuiciu. || Entamala a [voces, pataes], empezar a dar [voces, pataes]. || Entamala con [daqué o daquién], discutir [con daquién]. 2 Facer [oxetu d’una zuna]. Güei entamóla cola casa y nun para de fregar. 3 Preparar lo necesario pa facer [daqué]. L’Academia quier entamala col emplegu del asturianu na televisión.