dicir: v. Espresar [con pallabres un pensamientu, un sentimientu]. 2 Pronunciar per aciu de soníos del llinguaxe. 3 Espresar [con xestos, per escrito un pensamientu, un sentimientu]. 4 Tar en rellación harmónica [les persones, les coses, les partes d’un conxuntu]. L’encarnáu y el naranxa nun dicen. Esa saya nun diz colos zapatos que trai. 5 Atestar [un prau con otru, una finca con otra]. || Como si-y dixeres trucu, *espresión cola que se da a entender que daquién nun escucha, nun fai casu. || Dicir amén a too, dicir que sí a too. || Dicir la señal, persignase. || Dicir la última pallabra, sentenciar, decidir [sobre daqué]. || Dicir [ún] contra sí (mesmu), pensar daqué ensin espresalo nel momentu. || Dicir [ún] pa sí (mesmu), pensar daqué ensin espresalo nel momentu. || Dígotelo yo, *espresión que confirma dafechu lo que l’otru dixo. || Dígo-ylo yo, *espresión que confirma dafechu lo que l’otru dixo. || Nun dicir pallabra, nun falar. || Nun dicir Xesús, fam. nun momentu curtiu de tiempu. Foi ya vieno nun dicir Xesús. || Por dicir que, *espresión qu’introduz una esplicación. Son les dos del mesmu material, por dicir qu’una ye plana y la otra non. || Que digamos, *espresión que completa una espresión negativa. Esi comerciu nun tienen fruta que digamos. || Querer dicir, significar, tener el significáu de [daqué]. || Ye dicir, *espresión qu’introduz una esplicación.