cuyar, la: sust. Instrumentu [formáu por una parte aconcada y un mangu, que s’emplega pa llevar la comida a la boca]. 2 Instrumentu [formáu por una parte aconcada y un mangu, que s’emplega pa llevar la comida a la boca enllenu de daqué]. 3 Cantidá [de daqué que lleva un instrumentu aconcáu y un mangu, que s’emplega pa llevar la comida a la boca]. 4 Pieza [curva de madera ente les que xira l’exe del carru]. 5 Pina [de les que traviesen el cociyón y axusten la exa del carru]. 6 pl. Conxuntu de los instrumentos [que s’empleguen pa llevar la comida a la boca o pa cortalo]. || Dexar la cuyar, fam. morrer. || Dir (a) facer cuyares, fam. *espresión que se diz cuando una persona cafia o repuna muncho, pa que dexe tar tranquilu a ún. || Echar mangos a cuyares, fam. nun facer nada de provechu. || Mandar a facer cuyares, fam. *espresión que se diz cuando una persona cafia o repuna muncho, pa que dexe tar tranquilu a ún. || Páxaru (de) les cuyares, Strix aluco, curuxa, páxaru de presa nocherniegu [de color pardo que vive en monte]. || Unviar a facer cuyares, fam. *espresión que se diz cuando una persona cafia o repuna muncho, pa que dexe tar tranquilu a ún.