cargu, el: sust. Aición y efeutu de cargar [una cantidá de dineru nuna deuda, nun preciu, nuna cuenta]. 2 Puestu de trabayu [qu’ocupa una persona]. Diéron-y el cargu. 3 Puestu de trabayu [de responsabilidá y poder que s’exerce nuna organización, nuna alministración, nuna empresa]. Ocupó cinco cargos cola monarquía. 4 Responsabilidá. 5 Esmolición [por daqué que se dixo o se fixo]. 6 Persona [de la que se responsabiliza daqué o daquién]. 7 Persona [qu’ocupa un puestu de trabayu con responsabilidá y poder nuna organización, nuna alministración, nuna empresa]. Celebraron una xunta los cargos de la empresa. 8 Acusación de delitu [que se-y atribúi a daquién nun xuiciu]. El xuez nun topó cargos contra él. 9 Cantidá [de dineru que se carga nuna cuenta bancaria]. || A (el) cargu de, baxo la responsabilidá de [la persona que ta obligada d’ocupase de daqué o daquién]. || Cargu de conciencia, esmolición [por daqué que se fixo o se dixo]. || De cargu de posada, cabeza de familia. || Facer cargu, esmoler, dar pensión, esmolición. || Facer el cargu [a ún], dirixise específicamente [a una persona al tar falando con delles]. || Facese cargu [de daqué o de daquién], ocupase [de daqué o de daquién].