cagar: v. Echar [pel cursu los restos de la dixestión]. 2 Echar los restos de la dixestión [per daqué o daquién]. t. prnl. 3 fam. Estropiar [daqué que se taba faciendo bien o entamando a facer]. 4 prnl. Tirar peos. 5 prnl. Pasar sufrimientu [por mieu, por medrana]. 6 prnl. Fracasar [dafechu daqué]. 7 prnl. Dicir cagamentos contra [daqué o daquién]. || Cagala, fam. estropiar [daqué que se taba faciendo bien o entamando a facer]. || Cagar centelles, fam. dir, correr mui apriesa. || Cagar el real, fam. pasar muncha medrana. 2 Facer coses de pocu valir. || Cagar en focicu a [daquién], fam. burllase de [daquién de manera abondo ofensiva]. || Cagar en mediu la estaya, fam. empezar un trabayu per onde nun se debe. || Cagar fuera la pota, fam. facer o dicir daqué [nun momentu que nun ye l’afayadizu, l’apropiáu]. || Cagar la berza, fam. perder el tiempu faciendo que se ta trabayando. || Cagar la mosca, poner güevos la mosca [na carne]. || Cagar la perra en camín [a ún], fam. salir mal [a ún] dalgo qu’esperaba que saliera bien. || Cagar na boca a [daquién], fam. burllase de [daquién de manera abondo ofensiva]. || Cagar trenza, fam. pasar mieu. || Cagar verde, fam. pasalo mal [nuna situación apurada]. || Ser un cagar de ventana, fam. ser mui fastidiosu, mui complicáu [un asuntu, una persona].