atrocar: v. Apartar [daqué del usu xeneral pa protexelo, pa usalo ún solu, pa da-y otru usu]. Tino atroca siempre la peonza pa él. ¿Quién atroca la vez na pescadería? Nunca m’atroca’l sitiu en misa. 2 Llegar a [un sitiu]. El to neñu atrocó na escuela tarde. 3 Retrucar. Yá sabes que nun pues atrocar a so pá. 4 Salvase [poniéndose n’alto, llegando a un sitiu, en dellos xuegos de neños]. Xuanín atroca enriba d’una siella. 5 prnl. Echase atrás, nun querer siguir [nun proyeutu, nun determín, nun xuegu]. Prometió muncho y al final atrocóse.